Repliceren, deel 2

Aanleiding en aanvang

In de zomervakantie van 2024 heb ik een begin gemaakt met een kopie van een werk van Lucie van Dam van Isselt. Het werk, “de Omelet”, uit 1935, is één van de favoriete schilderijen in het Stedelijk Museum in Amsterdam van onze dochter Kim.  Zij en haar man Jeroen hebben dan ook een plekje in hun keuken vrijgehouden om een replica van dit realistische stilleven op te hangen.  Ik ben in juli 2024 begonnen met het maken van het paneel in overeenstemming met de maatvoering van het origineel: 55 x 73cm. De aanpak van het paneel en van de eerste lagen schilderwerk zijn hier terug te lezen. De volgende paragraaf gaat aansluitend op dat verslag verder.

Aanpak schilderwerk vervolg

Na het schilderen van de fraaie tegelwand -waar zoveel meer kleuren inzitten dan de eerste oogopslag doet vermoeden- was mijn volgende stap om de voegen aan te brengen. Hiervoor heb ik gebruik gemaakt van kleine penselen, veel gebrande omber en zinkwit. Voor het verscherpen van de kleinste details heb ik gebruik gemaakt van Molotow acrylstiften.

Aanpak lijst

Omdat dit werk een plekje bij Kim in huis krijgt heb ik me ook verdiept in de lijst van de originele “Omelet”.

• Met veel gepuzzel een ontwerp gemaakt waarmee ik met een 7-tal Praxis latjes en profieltjes een replica van de lijst kon bouwen.

• De latten, latjes en profielen gefaseerd met houtlijm op elkaar gelijmd. Om het handelbaar te houden heb ik de verschillende zijden van de lijst apart gemaakt.

• Heel veel tijd, plamuur- en primer lagen later heb ik de vier ribben van de lijst, die ik vervolgens in verstek heb gezaagd.

• De volgende stap is het lijmen van de verstekdelen.

• Om de juiste kleur van de originele lijst zo goed mogelijk te benaderen heb ik de lijst beurtelings met een goud en koper burner gespoten totdat ik de juiste kleur en glans had bereikt.

• Om de lijst te verouderen heb ik daarna een paar lagen Abbondanza Glaze black en Glaze brown ingewreven en met staalwol er een respectabele leeftijd in gepoetst.

• Tot slot een laag Patineerwas voor de juiste glans en bescherming.

Nu de lijst klaar was weer verder met het schilderij. Ik merkte dat, nu ik aangekomen was bij de lagen met veel meer detail, dat de op internet beschikbare afbeeldingen niet voldoende detail prijsgeven om het werk goed na te maken.

Contact gezocht met het stedelijk museum en door de welwillende medewerking van Hetty Wessels van de reproductie afdeling heb ik een digitale hoge resolutie afbeelding van de Omelet ontvangen.

Aanpak schilderwerk vervolg

Nu ik de beschikking heb over de fijne details van het schilderij ben ik item voor item de details op de eerder geschilderde lagen gaan inschilderen.

• Als eerste het aardewerken schaaltje met de twee eieren. Ook hier heb ik me weer verbaasd over hoeveel kleuren er terugkomen in dit ogenschijnlijk eenvoudige witte porseleinen schaaltje met vergulde rand.

• De eieren op de voorgrond en de eierschalen. Naar mijn idee zijn de schalen van de losse eieren beter van kleur dan de eieren in het schaaltje, die lijken wat te wit. Deze constatering kwam -helaas- pas nadat ik de vernis had aangebracht…

• De garde was een minutieus werkje met kleine penselen.

• De koekenpan is op een aantal plaatsen echt diepzwart, maar op andere plekken okergeel tot paars. De overgangen hiertussen bleken in aanvang met acrylverf lastig te maken. Glacismedium bracht uitkomst.

• Het gaskomfoortje bracht opnieuw verwondering over het kleurpalet, hoe complex de eenvoud van een afbeelding toch kan zijn!

• Het luciferdoosje van het onmiskenbare merk. Leuk om met een relatief beperkte detaillering een voor iedereen, vanaf een bepaalde leeftijd, herkenbaar product te schilderen.

• Natuurlijk nog een aantal uren met kijken, bezinken en aanpassen van de laatste details bezig geweest.  Omdat het origineel een werk in olieverf is en mijn replica in acrylverf is uitgevoerd heb ik bij Groothuizen gevraagd hoe ik het beste een olieverf uitstraling aan dit werk kan geven. Het advies was om met de kwast een hoogglans vernis aan te brengen. Ik ben huiverig, en denk dat een dikke laag hoogglans zoveel reflectie gaat opleveren dat het beeld vanuit bijna elke hoek verstoord wordt of zelfs niet meer zichtbaar is.

• Ik neem dus -eigenwijs- een spuitbus met zijdeglans vernis mee. 

• Zijdeglans vernis aangebracht. De vernis lijkt niet egaal op te drogen, sommige delen lijken veel meer glans te hebben dan andere delen. Deze constatering doe ik, niet heel lang na het aanbrengen… maar de paniek is voldoende om nogmaals een laag aan te brengen. Ook omdat er in de eerste laag een paar vliegjes waren geland, die ik er niet zonder beschadiging uit wist te peuteren. Het lijkt opnieuw niet egaal op te drogen, maar nu besluit ik om vooral even te wachten. De volgende dag is de vernis helemaal egaal opgedroogd, maar heeft zeker niet de uitstraling van olieverf.

• Opnieuw gaan vernissen, maar nu met een spuitbus Winsor en Newton Gloss varnish die ik nog had staan. Twee lagen aangebracht en het resultaat is fantastisch. Niet te veel en niet te weinig glans, maar de glansgraad van een klassiek olieverfschilderij.

• Als laatste werk het paneel in de lijst gemonteerd, en een staalkabeltje bevestigd.

Klaar!

Uiteindelijk is de Omelet niet in de keuken opgehangen maar heeft een prominenet plek in de woonkamer gekregen. Trots!