Recycling II

Opdracht les 26

Deze week is -zo mogelijk- een opdracht die nog verder van me af staat dan de vorige. Vorige week mocht je nog met een blanco vel papier beginnen, deze week luidt de opdracht als volgt:

“Maak van afgekeurde druksels, tekeningen en andere werkstukken 2 nieuwe compositie. Dat doe je door oude werken te verscheuren en de snippers willekeurig aan elkaar te plakken. Doordat de oorspronkelijke context van kleuren en lijnen en vlakken ontbreekt, zul je je creativiteit moeten aanwenden om te associëren en nieuwe voorstellingen op te diepen uit een lijnstuk, een vlak of kleurcombinatie. Die voorstelling mag je verder uitwerken, dus je werkt over de snippers heen met verf of tekenmateriaal. Denk bij je composities (formaat naar keuze) aan grote en kleine vlakken. Het is slim om niet alleen maar kleine snippers te gebruiken, dan zie je door de bomen het bos niet meer.”

Als mijn werk niet in de buurt komt van wat de bedoeling is, dan gooi ik het weg. Ik heb dus geen stapel afgekeurde druksels, tekeningen en andere werkstukken. De keuze was toch niet heel lastig. Het eerste werk dat ik -met veel genoegen- heb vernietigd was de opdracht van les 24, abstractie. Die opdracht was in het geheel niet mijn ding. Ik heb geen plezier beleeft aan het maken ervan, en het resultaat is een samenloop van ongelukkige omstandigheden.

Voor het tweede werk heb ik oudere tekeningen en schilderwerk bekeken. Uiteindelijk is Harley Quinn het slachtoffer geworden. Ik was met dat werk niet heel tevreden, de sprankelende ondeugendheid van de originele foto heb ik in dat werk niet weten te treffen.

Idee en uitvoering

Normaal schrijf ik in mijn verslag een paragraaf over hoe het idee is ontstaan, waar het op gebaseerd is en aansluitend een paragraaf over de uitvoering van dat idee. De opdracht deze week dicteert een andere aanpak. Het idee moet zich gaan vormen tijdens de uitvoering. Om te beginnen heb ik Mondriaans Maalstroom aan stukken gescheurd. Het willekeurig aan elkaar plakken van de resten is een vaardigheid die mij helaas niet is gegund. Ik ben wat gaan puzzelen met de stukken die ik had, en daar ontstond -wellicht niet geheel toevallig- een bergschoen. Ik heb eerder deze week een paar nieuwe hoge wandelschoenen besteld… vandaar. Ik heb de snippers waar de schoen uit bestond met boekbinderslijm aan elkaar geplakt en met acrylverf de kleuren van een bergschoen gegeven. Toen het eerste exemplaar klaar was was de tijd in de les om en ben thuis verdergegaan. Het leek het me een goed idee om er een paar van te maken, de tweede schoen was vlot gemaakt.

De achterkant van de resterende kartonsnippers hadden duidelijke scheurranden en lijken qua kleur op rotsen en stenen. Een prima context voor de bergschoenen. Een groot wit vel als basis genomen en daar een rotspartij op gecomponeerd, en de schoenen er bovenop geplaatst. Dit om de indruk te wekken dat de top is bereikt. Naast de rotsen en de schoenen geeft het relatief grote, cleane en sneeuwwitte vlak een soort van rust en stilte. Daarmee was de titel “Eeuwige sneeuw” geboren.

Om het bereiken van de top te benadrukken heb ik een klimtouw op de rotsen gelijmd. Daarnaast vond ik het een leuke “realisme” toevoeging om in de schoenen een paar echte -natuurlijk rode- veters te knopen.

Feedback

• Het grote witte vlak is een mooie vondst, geeft de kijker de gelegenheid om er zijn eigen verhaal bij te bedenken.

• De veters en het touw zijn onnodig, niet mooi en een duidelijk voorbeeld van wat er gebeurt is je te realistische dingen wilt maken.